POECI POLSCY: ks. Jan Twardowski

2

Jan Twardowski – polski ksiądz rzymskokatolicki, poeta, przedstawiciel współczesnej liryki religijnej, autor słynnego zdania: Śpieszmy się kochać ludzi – tak szybko odchodzą

Jan Jakub Twardowski urodził się w Warszawie 1 czerwca 1915 roku. Jego rodzicami byli Aniela Maria z.d. Konderska i Jan Twardowski (technik kolejowy). Miał trzy siostry: cztery lata starszą Halinę, trzy lata starszą Lucynę i pięć lat młodszą Marię.

Ks. Jan ochrzczony został 4 lipca 1915 roku w warszawskim kościele parafialnym św. Aleksandra i tego samego dnia jego rodzina została przymusowo ewakuowana w głąb Rosji. Do Polski rodzina Twardowskich wróciła dopiero trzy lata później – w lipcu 1918 roku.

Naukę mały Jan rozpoczyna 1 września 1922 roku w powszechnej szkole nr 22 przy ulicy Elektoralnej. Od roku 1927 Jan Twardowski uczęszczał do gimnazjum do klasy matematyczno-przyrodniczej. W latach 1933-1935 współredagował międzyszkolne pismo Kuźnia Młodych, gdzie pełnił funkcję redaktora działu literackiego. To właśnie na łamach tej gazetki miał miejsce jego debiut poetycki. Zaczął prowadzić Poradnik literacki, drukował wywiady i recenzje oraz nawiązał sporo znajomości z utalentowanymi kolegami, m.in. z Tadeuszem Różewiczem (poeta, dramaturg, prozaik, scenarzysta). W 1936 roku zdał maturę. W 1937 roku ukazał się jego pierwszy tomik wierszy, który zatytułował Powrót Andersena. Tomik ten nawiązuje do poetyki Skamandra (grupy poetyckiej formowanej przez Juliana Tuwima, Antoniego Słonimskiego, Jarosława Iwaszkiewicza, Kazimierza Wierzyńskiego i Jana Lechonia). W tym samym roku rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Dwa lata później uzyskał absolutorium.

W czasie II wojny światowej był żołnierzem Armii Krajowej i uczestniczył w powstaniu warszawskim.

Księdzem postanowił zostać w roku 1943, a w 1945 zaczął naukę w tajnym Seminarium Duchownym w Warszawie i kontynuował ją do 1948, kiedy to 4 lipca przyjął święcenia kapłańskie. Uzyskał też wtedy tytuł magistra filologii polskiej za swą pracę pt. Godzina myśli. Zaraz po seminarium duchownym pojechał do Żbikowa k. Pruszkowa, gdzie przez trzy lata był wikarym i nauczał religii w szkole specjalnej. Od roku 1959 aż do emerytury był rektorem kościoła Sióstr Wizytek w Warszawie. Był także wychowawcą i wykładowcą w warszawskim seminarium.

Ks. Jan Twardowski zmarł 18 stycznia 2006 roku w warszawskim szpitalu i choć jego wolą było spoczywać na Powązkach, to decyzją i życzeniem prymasa Polski kardynała Józefa Glempa został pochowany w krypcie w Panteonie Wielkich Polaków w Świątyni Opatrzności Bożej.

Jan Twardowski został odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Uśmiechu, Medalem Polonia Mater Nostra Est, Orderem Ecce Homo, otrzymał doktorat honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, a także był laureatem takich nagród, jak m.in. Nagroda Literacka im. Władysława Reymonta, Nagroda Ikara, Dziecięca Nagroda SERCA, Nagroda TOTUS.

Poezja ks. Jana, moim zdaniem, w swej skromności jest wielka. Słowami, które wyszły spod pióra tego duchownego i poety zaczytuję się zawsze z ogromną chęcią i ciepłym uśmiechem albo szczerą łzą wzruszenia. Zachęcam do zapoznania się z utworami ks. Twardowskiego i gorąco polecam tytuły:

APOSTOŁOWIE NIEWIARY

BAŁEM SIĘ

BEZDZIETNY ANIOŁ

CO NAM JESZCZE ZOSTAŁO

DO ŚWIĘTEGO FRANCISZKA

DZIĘKUJĘ

JAK JEST

KIEDY MÓWISZ – ALEKSANDRZE IWANOWSKIEJ

KORONA

KUBEK

NIC

NIE BÓJ SIĘ

 

 

Informacje o poecie pochodzą z:

1) Rozmowa z ks. Janem Twardowskim, H. Zaworska

2) Słownik pisarzy, T. Chwalińska i K. Szafruga

3) www.wikipedia.pl

Discussion2 komentarzy

  1. Pingback: Anioły w poezji

  2. Pingback: Motyle w poezji

Leave A Reply