Literatura w różnych epokach: ROMANTYZM – najciekawsze informacje

0

W Europie epoka romantyzmu rozpoczęła się Wielką Rewolucją Francuską w roku 1789 i trwała do roku 1848 (Wiosna Ludów). W Polsce otworzyła tę epokę rozprawa Kazimierza Brodzińskiego pt. O klasyczności i romantyczności, tudzież o duchu poezji polskiej w 1818 roku.

Polski romantyzm dzielimy na dwie fazy:

1) przed powstaniem listopadowym,

2) po powstaniu listopadowym (trwającą do wybuchu powstania styczniowego).

Cechy i idee literatury romantycznej:

1) baśniowość,

2) dążenie do wolności,

3) pochwała buntu i walk narodowyzwoleńczych,

4) kult młodości,

5) ludowość,

6) metafizyka,

7) obecność bohatera romantycznego,

8) odrzucenie racjonalizmu,

9) wiara w przeczucia,

10) orientalizm,

11) wiara, że jednostka ważniejsza jest niż zbiorowość,

12) synkretyzm (łączenie różnych, często sprzecznych, rozbieżnych poglądów).

Gatunki literackie tej epoki:

1) ballada,

2) dramat romantyczny,

3) poemat dygresyjny,

4) powieść epistolarna (powieść skonstruowana w formie listów, niekiedy przeplatających się z pamiętnikiem),

5) powieść poetycka,

6) gatunki klasyczne (oda i pieśń).

Najważniejsze motywy i tematy:

1) mesjanizm (mit jednostki, która spełnia swą misję i poświęca swe cierpienie za innych),

2) miłość romantyczna (uczucie tragiczne, niszczące, prowadzące do utraty zmysłów lub nawet do samobójstwa),

3) natura,

4) poezja i misja poetycka,

5) walka o wolność.

Wielkie dzieła romantyzmu:

1) Balladyna,

2) Dziady cz. II, III i IV,

3) Konrad Wallenrod,

4) Kordian,

5) Nie-Boska komedia,

6) Pan Tadeusz,

7) Śluby panieńskie,

8) Cierpienia młodego Wertera,

9) Faust,

10 Giaur.

Pisarze romantyzmu:

1) Aleksander Fredro (1793-1876),

2) Zygmunt Krasiński (1812-1859),

3) Adam Mickiewicz (1798-1855),

4) Cyprian Kamil Norwid (1821-1883),

5) Juliusz Słowacki (1809-1849).

[Informacje powyżej zaczerpnięte z książki System mądrego szukania: Literatura., Aleksandra Rzążewska (Wydawnictwo Park Sp. z o.o.) z roku 2006]

 

Fragment dzieła romantyzmu (Pan Tadeusz Adama Mickiewicza):

“Ja – rzekła Telimena – nie chcę ci zagradzać

Drogi do sławy, szczęściu twojemu przeszkadzać!

Jesteś mężczyzną, znajdziesz kochankę godniejszą

Serca twojego, znajdziesz bogatszą, piękniejszą!

Tylko dla mej pociechy niech wiem przed rozstaniem,

Że twoja skłonność była prawdziwem kochaniem,

Że to nie był żart tylko, nie rozpusta płocha,

Lecz miłość; niech wiem, że mnie mój Tadeusz kocha!

Niech słowo kocham jeszcze raz z ust twych usłyszę,

Niech je w sercu wyryję i w myśli zapiszę;

Przebaczę łacniej, chociaż przestaniesz mnie kochać,

Pomnąc, jakeś mnie kochał…” – I zaczęła szlochać. …

 

Leave A Reply