KOBIETY W LITERATURZE: Portret Hélène Joncour

0

Hélène to żona głównego bohatera pięknej opowieści pt. Jedwab, której autorem jest Alessandro Baricco – włoski pisarz urodzony w 1958 roku w Turynie, autor sztuk teatralnych, krytyk muzyczny i teatralny, eseista.

W książce Baricco niewiele jest informacji o Hélène Joncour. Niektórych cech bohaterki możemy się domyślać stawiając w jej sytuacji.

Jest ona wysoką, piękną kobietą z cerą raczej bladą i drobnymi piersiami. Ma długie, czarne włosy, których nie upina.

Ona i jej mąż Hervé mieszkają w małej miejscowości (Lavilledieu) we Francji. Hervé dużo zarabia, posiada kilka przędzalni jedwabiu. Oboje wiedzą co to luksusy, lecz mimo to ze swego majątku korzystają z umiarem.

Hélène jest dobrym człowiekiem, nikomu nie sprawia cierpienia. Żoną jest kochającą (czasem zachłannie, do łez), wierną, cierpliwie czekającą i tęskniącą, kiedy Hervé wyjeżdża na długie tygodnie. Boi się o niego za każdym razem i odczuwa niepokój. Kiedy mąż obdarowuje ją przeźroczystą tuniką, objawia się jej wstydliwość, bo nie chce jej założyć. Bohaterka Jedwabiu jest kobietą o powolnych ruchach i przepięknym głosie, uwielbiającą spędzać czas z małżonkiem. Czasem siadała z nim w ich domu i czytała mu na głos, innym razem wspólnie podróżowali.

Na jednej z wypraw, gdzie czuli się bardzo szczęśliwi i beztroscy, zechcieli postarać się o dziecko i mieli nadzieję, że tym razem się im uda. Są oni bowiem małżeństwem bezdzietnym, ale bardzo pragnącym potomstwa. Hélène marzy o synku i planuje, że będzie miał na imię Phillippe. Ostatecznie nigdy nie udaje jej się zostać matką…

Któregoś roku w Lavilledieu zapanowała epidemia, która zniszczyła jajeczka jedwabników w miejscowych przędzalniach. Hervé wraz z przyjacielem Baldabiou ustala, że pojedzie do Japonii po kolejne jajeczka. Wyjazd męża wiele zmienia w życiu bohaterki. Poznaje on tam pewnego Japończyka i jego niewolnicę, w której się zakochuje. Choć nigdy między nimi do niczego nie doszło, Hervé myśli o tej kobiecie nieustannie.

Hélène wyczuwa, że nie jest jedyną w życiu męża, czuje się zdradzona i niczego nie pragnie w życiu tak bardzo, jak tego, żeby być TĄ kobietą. Pewnego razu przy kolacji z precyzją, choć udaje przypadek, muska włosami ramię siedzącego obok Anglika, czym wzbudza zazdrość i złość męża. W tak subtelny sposób odwdzięcza mu się za swoje cierpienie.

Bohaterkę poznajemy w roku 1861, i chociaż nie mamy konkretnej informacji o jej wieku, to wiemy, że jej mąż ma 32 lata i możemy domyślać się, że i ona ma mniej więcej tyle lat.

Kobieta nigdy nie pokazuje innym, że płacze. Jej mąż widzi ją płaczącą po raz pierwszy w roku 1871, kiedy z Lavilledieu wyjeżdża ich przyjaciel Baldabiou. Trzy lata później Hélène umiera w pewien deszczowy, marcowy dzień wskutek zapalenia mózgu, na które chorowała od początku roku. Mąż na jej nagrobku nakazuje wyryć tylko jedno słowo: Hélas - podobne do jej imienia, a znaczące niestety.

Hervé któregoś dnia, kiedy Hélène jeszcze żyła, dostał krótki liścik od kobiety z Japonii, gdzie pisała, żeby wrócił, bo bez niego umrze. On pojechał, żeby się z nią zobaczyć, a kiedy wrócił, to po pewnym czasie przyszedł następny, tym razem bardzo długi list, również pisany japońskimi znakami – jak ten poprzedni. W obu przypadkach mężczyzna prosi o ich przetłumaczenie Madame Blanche – pochodzącą z Japonii właścicielkę domu publicznego. Drugi list to pełne erotyki wyznanie miłości – bardzo piękne. Hervé Joncour był rozdarty między dwiema kobietami, dopiero po śmierci żony dowiedział się, że drugi z listów napisała Hélène i zleciła Madame Blanche przepisać go po japońsku.

Wtedy dopiero tak naprawdę przekonujemy się ile miłości nosiła w sobie bohaterka Alessandro Baricco.

 

Więcej o tej książce: Z cyklu Ciekawe Książki: JEDWAB, Alessandro Baricco

Aleksandra Statuch

Leave A Reply